<\/p>\n\n\n\n
In het dagelijks spraakgebruik is er nogal wat verwarring over wat communicatie nu precies inhoudt. Meestal denkt men er nogal simpel over: informatie, gevoelens, eisen of argumenten delen. Maar deze simpele alledaagse visie laat heel wat vragen onbeantwoord. Bijvoorbeeld: waarom communiceren we eigenlijk? Waarom communiceren mensen die soms eigenlijk helemaal niets te zeggen hebben? Waarom communiceren mensen soms misleidende of onjuiste informatie?<\/p>\n\n\n\n
Volgens Bauer (1964) is communicatie meer dan alleen het zenden en ontvangen van informatie. Hij vat communicatie op als \u2018interactie<\/strong>\u2019. Er is pas sprake van communicatie wanneer de ontvanger daar op een min of meer actieve wijze bij betrokken is, bijvoorbeeld door aandacht te schenken (luisteren, kijken, proberen te begrijpen, aandeel leveren aan gesprek). En er is pas interactie wanneer beide partijen zich door elkaar laten be\u00efnvloeden. Het is dus geen eenrichtingsverkeer.<\/p>\n\n\n\n Die wederzijdse be\u00efnvloeding vind je bijvoorbeeld terug in de afstemming op elkaar tijdens het gesprek, zoals de lengte van de spreektijd en de pauzes tussendoor (zie Matarazzo en anderen, 1963). Dit fenomeen werd door de onderzoekers verklaard in termen van de sociale leertheorie, waarin de gesprekspartners voor elkaar als \u2018model\u2019 dienen, maar het kan ook verklaard worden als het tot stand komen van een sociale groepsnorm<\/em> (Lindgren, 1973).<\/p>\n\n\n\n Wanneer mensen elkaar zien, be\u00efnvloeden ze voortdurend elkaars waarnemingen en verwachtingen. Interpersoonlijke communicatie is dus heel wat meer dan het uitwisselen van boodschappen. Het omvat alle verbaal en non-verbaal gedrag dat door de ander waargenomen kan worden. Volgens Watzlawick (1970) kan iedere vorm van gedrag communicatieve waarde hebben. Zo zeer zelfs, dat hij stelt dat het onmogelijk is om NIET te communiceren: men kan zich immer ook niet niet-gedragen. Alles wat we doen in aanwezigheid van anderen, kan dus opgevat worden als communicatie.<\/p>\n\n\n\n Je kunt niet niet communiceren<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n Inhoud en betrekking In feite gaat het betrekkingsniveau over de manier waarop de boodschap moet worden opgevat. Dit gebeurt meestal niet met woorden, maar met allerlei non-verbale signalen, zoals gebaren, stemintonatie, lichaamshouding. Iets specifieker: het gaat om boodschappen die tegelijkertijd worden uitgezonden:<\/p>\n\n\n\n Zo kan iemand die zichzelf ontzettend de moeite waard vindt, op non-verbale wijze de boodschap uitzenden dat hij zichzelf geweldig vindt (zelfomschrijving). Tegelijkertijd geeft hij daarmee aan dat hij de ander niet veel waard acht (omschrijving van de ander). De relatiedefinitie is dan: kijk naar mij en bewoner mij.<\/p>\n\n\n\n Andersom kan iemand die zichzelf erg afhankelijk opstelt, de volgende boodschappen uitzenden:<\/p>\n\n\n\n Volgens Watzlawick kun je deze drie beschrijvingen tezamen opvatten als een relatievoorstel. De ander kan zo\u2019n relatievoorstel aanvaarden, verwerpen of negeren.<\/p>\n\n\n\n Complementaire en symmetrische betrekkingen<\/strong> Bij symmetrische betrekkingen gedragen de gesprekspartners zich als gelijken. Symmetrische betrekkingen hebben wel een risico in zich. Bijvoorbeeld wanneer een van de gesprekspartners een relatievoorstel (leidend-volgend) verwerpt en een tegenvoorstel doet. In zo\u2019n geval kan er een machtstrijd ontstaan. Ook een ruzie vol verwijten en tegenverwijten is een voorbeeld van een symmetrische relatie.<\/p>\n\n\n\n Metacommunicatie De enige manier om dit op te lossen, is een gesprek over de communicatie<\/em>, wat Watzlawick meta-communicatie<\/em> noemt.<\/p>\n\n\n\n Bronnen<\/strong><\/p>\n\n\n\n Training & coaching In het dagelijks spraakgebruik is er nogal wat verwarring over wat communicatie nu precies inhoudt. Meestal denkt men er nogal simpel over: informatie, gevoelens, eisen of argumenten delen. Maar deze simpele alledaagse visie laat heel wat vragen onbeantwoord. Bijvoorbeeld: waarom communiceren we eigenlijk? Waarom communiceren mensen die soms eigenlijk helemaal niets te zeggen hebben? Waarom… \n
<\/strong>We communiceren op verschillende niveaus. Op het moment dat we alleen aandacht geven aan \u00e9\u00e9n niveau, verliest de communicatie aan betekenis. Watzlawick (1970) onderscheidt twee niveaus: het inhouds- <\/em>en betrekkingsniveau. <\/em>Het inhoudsniveau heeft betrekking op wat<\/em> er gezegd wordt, de informatie, de inhoud van het bericht. Het betrekkingsniveau heeft betrekking op hoe <\/em>het gezegd wordt. Zo zijn er tientallen manieren om iemand te vragen de deur te sluiten. Al deze berichten hebben ongeveer dezelfde inhoud, maar op betrekkingsniveau kunnen ze vari\u00ebren van een suggestie, een indirect verzoek, direct verzoek, een vraag of een bevel (zelfs een botte machtsuitoefening).<\/p>\n\n\n\n\n
\n
\n
Er zijn volgens Watzlawick twee betrekkingsniveaus te onderscheiden: complementaire<\/em> en symmetrische betrekkingen.<\/em> Bij complementaire betrekkingen neemt de \u00e9\u00e9n een superieure positie in en de andere een ondergeschikte. Bijvoorbeeld in een situatie waarin de \u00e9\u00e9n leidend is en de ander volgend (dokter-pati\u00ebnt, ouder-kind, leerkracht-leerling). In dit geval heeft ieder zijn eigen rol.<\/p>\n\n\n\n
<\/strong>Problemen tussen mensen liggen dan ook vaak niet op het niveau van de inhoud, maar op dat van de betrekking. Bij een meningsverschil wordt er vaak oneindig lang geruzied over wie er nou gelijk heeft (inhoudsniveau), terwijl het eigenlijke probleem meer gericht is op de vraag wie er nou eigenlijk de baas is (betrekkingsniveau).<\/p>\n\n\n\n\n
<\/strong>Leren om bewuster te communiceren? Kijk dan eens op www.ator-opleidingen.nl<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lees verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-843","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/843","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=843"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/843\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":845,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/843\/revisions\/845"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=843"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=843"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/heijmans-psychologie.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=843"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}